Statistiques
Blogspot            ancien site - cliquer ici / old website - click here            Poetrypoem

Arménien (86-90 français / russe / arménien)

PDF
Imprimer
Envoyer

Athanase Vantchev De Thracy – poems
Translated into Armenian by Gagik Davtyan
86.

Le jour s’avance doucement
La tête ceinte de lueurs !

Est-il vrai, Ami, que Dieu
Envoie sur Terre les grandes âmes
Pour que le monde vive
À tout moment
Dans sa totalité ?

Dieu, cette clarté infinie
Que l’esprit ne peut jamais épuiser !

Âme, laisse l’amour
Jaillir de tes mains,
Doux, joyeux et limpide !

86.

Օրը դանդաղորեն տաքանում է
Եվ լույսով է լցնում իմ գլուխը:

Ճի՞շտ է, բարեկամս,
Որ մեծ հոգիներ է
Ճամփում Աստված մեզ մոտ
Նրա համար, որ աշխարհը ընդմիշտ
Ապրի լիքը կյանքով:

Աստված լույս է անվերջ,
Որ չի կարող երբեք սպառվել մեր մտքով:

Հոգիս, թույլ տուր սիրույն
Թռչի քո ձեռքերից՝
Նուրբ ու փայլատակող:

87.

Voyageur,
Si dans les temps
Qui suivent ma mort
Tu rencontres un homme
Qui aime les dieux
Et les vénère,
Salue-le et donne-lui ta tendresse !

Dis-lui, Voyageur,
Qu’un jour, d’autres
Hommes pieux vécurent ici
Pleins d’espoir divin, de bonheur,
De souffrances et de lames !

Dis-lui et, sans pleurer, dépose
Une jacinthe
Sur ma tombe !

87.

Անցորդ,
Եթե մի օր,
Իմ վախճանից հետո,
Քեզ հանդիպի մեկը,
Որ սիրում է Աստծուն,
Երկրպագում հոգով,
Դու ողջունիր նրան, բարի եղիր իր հետ:

Ասա նրան, անցորդ,
Որ ապրել են այստեղ, իրենից էլ առաջ,
Աստվածավախ մարդիկ,
Լեցուն աստվածային հույսով,
Երջանկությամբ, տառապանքով, լացով:

Ասա նրան դու այդ և հակինթը
Դիր իմ գերեզմանին,
Առանց արցունքների:


88.

Je parle avec les âmes des arbres,
Elles qui connaissent si bien
L’aisance souveraine de la vie,
Elles qui donnent aux clairs regards
Leur brillance
Et leur allégresse !

En elles je découvre
La métrique inhérente à la langue !

Ah, pourquoi la soie verte des feuilles
S’agite-t-elle ainsi ?


88.

Ես զրուցում եմ ծառերի հոգիների հետ,
Այնքան մոտ է նրանց բերկրությունը կյանքի,
Նրանք այնքան լավ են կարողանում
Հայացքները լուսե
Օծել կենդանությամբ
Շողարձակող:

Ես ծառերի մեջ եմ բացահայտում գաղտնիքները
Երգի արարումի, որ լեզվին են հատուկ:

Ախ, ինչո՞ւ է այսպես տագնապալի շրշում
Տերևների մետաքսը զմրուխտե:

89.

Le soir, penché
Sur ma solitude,
Je lui arrache
Des vers mélancoliques !

Bientôt la nuit,
Le jour s’achève
Et tout est dit !

89.

Երեկո,
Համակված մենության տխրությամբ,
Ես նրանից կորզում եմ
Մելամաղձոտ երգեր:

Շուտով գիշեր կգա
Եվ կմարի օրը,
Եվ ամեն ինչ ասված է արդեն :

90.

Les rossignols par couples
Chantent et s’enivrent –
Leurs voix me font
Frémir et pleurer,
Mon cœur en est
Si profondément meurtri !

Salue à toi,
Parfum délicat de la tristesse!

90.

Սոխակները, զվարթ,
Զուգերգում են:
Ձայներն ստիպում են
Դողալ ու լալ:
Նվաղում է սիրտս
Խոր վերքերից:

Ողջույն,
Թեթև թախծի այցելություն: