Statistiques
Blogspot            ancien site - cliquer ici / old website - click here            Poetrypoem

Arménien (71-75 - français / russe / arménien)

PDF
Imprimer
Envoyer

71.

Le blond silence dort
À côté du pain frais
Posé sur la table.

La carafe d’eau, la salière
Et ces quelques fleurs champêtres
Tendres et souriantes
Rangées dans un vieux bocal
Qui sert de vase !

Ah, toutes ces choses quotidiennes
Qui font le poème des jours ordinaires

Et qui me font sentir
Le poids de ton âme dans ma main !

71.

Լուսե լռության մեջ
Թարմ հացը
Սեղանին:

Սափորը ջրով լի, աղամանը,
Նուրբ ու ժպտուն փունջը
Դաշտային ծաղիկների՝
Հին գավի մեջ,
Ծաղկամանի փոխարեն:

Ախ, այս սովորական իրերն ամեն,
Որ կազմում են պոեմն առօրյայի,

Եվ ստիպում են ինձ զգալ անվերջ
Ծանրությունը հոգուդ ափերիս մեջ:

72.

Dehors, l’été promène sa tête halée
Avec une nonchalance fascinante.

Le jour mord les prairies et les fleurs !
Et toi, âme, toi qui donnes mille noms
À la même chose
Et offres la souveraine saveur des fruits
À la bouche.

L’écho des cris des oiseaux
Qui change tout lieu
En temple éternel !

72.

Դրսում, նախանձելի անհոգությամբ,
Զբոսնում է ամառն արևախանձ դեմքով:

Լույսը կլանում է դաշտերն ու ծաղիկները:
Իսկ դու հոգին ես այն,
Որ միևնույն իրին անուններ է դնում զարմանազան,
Եվ մրգերին համ է տալիս բերանի մեջ:

Թռչունների երգի արձագանքը
Ցանկացած վայր դարձնում է
Հավերժական տաճար :

73.

Entrer sur la pointe des pieds
Dans la demeure absolue des choses
Quand les rosaces de l’aube
Ornent la cathédrale du ciel !

Trouver le brin de muguet blanc
Dans le jardin d’un mot !

Toi, joie, parente légère de la vie,
Intense profusion de la grâce ordinaire !

Âme, comme j’aime
Le doux poids de tes mains
Sur mon cœur !

73.

Երբ արշալույսի նախշերն ապակե
Երկնատաճարի բեմն են զարդարում,
Դու էության մեջ իրերի պիտի ներս մտնես զգույշ,
Հուշիկ քայլելով ոտնամատներիդ:

Հովտաշուշանի մորճիկը ճերմակ պիտի որոնես
Բառերի այգում:

Դու, ուրախություն, քույրիկն ես կյանքի,
Եվ երանության զեղումն ես զորեղ :

Ինչքան եմ սիրում, հոգյակս,
Քնքուշ ձեռքերիդ թեթև հպումը
Սրտիս:


74.

Des branches de feu,
Des braises au cœur de chaque fruit,
Le vent léger, comme une pensée toute jeune,
Caresse le corps !

Dense, insoutenable clarté du mois d’août
Et cette lumière vivante
Qui sort de chaque objet !

Et soudain, dans le cœur enchanté,
Cette rayonnante violence
Des mots de cristal !

74.

Բոցավառված ճյուղեր,
Շիկացած ածուխներ միջուկում
Ամեն մի պտուղի:
Քամին, թեթևաշունչ, մտքի պես պատանի,
Փաղաքշում է մարմինը:

Հագեցած, անտանելի պայծառությունն օգոստոսի,
Եվ այս կենդանի անդրադա՜րձը
Յուրաքանչյուր առարկայի:

Եվ հանկարծակի զմայլված սրտում
Այս զորեղ պայծառությո՜ւնը
Բյուրեղյա բառերի:

75.

Si grand est le continent de la vie
Avec ses lacs de lumière,
Ses larges plages d’ombre
Et ses inextricables lacis
De belles routes et de minces sentiers !...

En face de moi,
La soie vespérale du Bosphore
Et sa dive üzün, cette mauve mélancolie
Mêlée aux jacinthes des vents
Venus du côté des îles des Princes !

Là, près de l’eau scintillante,
Cette bouche de femme aimée
Charmeuse, complexe, pétillante et fraîche !

Cette bouche de Bosphore !

Glose :

Dive (adj.) : du latin diva, féminin de divus, « divin ». Qui est divine.

Üzün : mot turc qui signifie « mélancolie »
Bosphore : nom du détroit qui relie la mer Noire à la mer de Marmara et marque, avec les Dardanelles, la limite méridionale entre les continents asiatique et européen. Il est long de 42 kilomètres pour une largeur de 698 à 3 000 mètres. Le Bosphore sépare les deux parties : anatolienne (Asie) et rouméliote (Europe) d’Istanbul.
Îles des Princes (Prens Adaları, en turc) : archipel de neuf îles dans la mer de Marmara au sud-est d’Istanbul en Turquie. Sous le nom d'Adalar, elles forment l'un des trente-neuf districts d’Istanbul.

75.

Այս ինչ վիթխարի է կյանքի մայր ցամաքը,
Իր լճերով լույսի,
Ստվերների արձակ լողափերով,
Եվ անվերջ բարդ ցանցով
Ճանապարհների և արահետների:

Իմ առջև
Իրիկնային մետաքսն է Բոսֆորի
Եվ իր աստվածային տրտմությունը,
Մանուշակագույն թախիծը
Հակինթե քամիների,
Որ փչում են
Արքայորդիների կղզիների կողմից:

Այնտեղ, փայլատակող ջրերի սահմանին
Շուրթերն են սիրելիի
Հրավիրող, դյութիչ, թրթռուն, թարմ:

Դրանք շուրթերն են Բոսֆորի:

71.

Le blond silence dort
À côté du pain frais
Posé sur la table.

La carafe d’eau, la salière
Et ces quelques fleurs champêtres
Tendres et souriantes
Rangées dans un vieux bocal
Qui sert de vase !

Ah, toutes ces choses quotidiennes
Qui font le poème des jours ordinaires

Et qui me font sentir
Le poids de ton âme dans ma main !

71.

Լուսե լռության մեջ
Թարմ հացը
Սեղանին:

Սափորը ջրով լի, աղամանը,
Նուրբ ու ժպտուն փունջը
Դաշտային ծաղիկների՝
Հին գավի մեջ,
Ծաղկամանի փոխարեն:

Ախ, այս սովորական իրերն ամեն,
Որ կազմում են պոեմն առօրյայի,

Եվ ստիպում են ինձ զգալ անվերջ
Ծանրությունը հոգուդ ափերիս մեջ:

72.

Dehors, l’été promène sa tête halée
Avec une nonchalance fascinante.

Le jour mord les prairies et les fleurs !
Et toi, âme, toi qui donnes mille noms
À la même chose
Et offres la souveraine saveur des fruits
À la bouche.

L’écho des cris des oiseaux
Qui change tout lieu
En temple éternel !

72.

Դրսում, նախանձելի անհոգությամբ,
Զբոսնում է ամառն արևախանձ դեմքով:

Լույսը կլանում է դաշտերն ու ծաղիկները:
Իսկ դու հոգին ես այն,
Որ միևնույն իրին անուններ է դնում զարմանազան,
Եվ մրգերին համ է տալիս բերանի մեջ:

Թռչունների երգի արձագանքը
Ցանկացած վայր դարձնում է
Հավերժական տաճար :

73.

Entrer sur la pointe des pieds
Dans la demeure absolue des choses
Quand les rosaces de l’aube
Ornent la cathédrale du ciel !

Trouver le brin de muguet blanc
Dans le jardin d’un mot !

Toi, joie, parente légère de la vie,
Intense profusion de la grâce ordinaire !

Âme, comme j’aime
Le doux poids de tes mains
Sur mon cœur !

73.

Երբ արշալույսի նախշերն ապակե
Երկնատաճարի բեմն են զարդարում,
Դու էության մեջ իրերի պիտի ներս մտնես զգույշ,
Հուշիկ քայլելով ոտնամատներիդ:

Հովտաշուշանի մորճիկը ճերմակ պիտի որոնես
Բառերի այգում:

Դու, ուրախություն, քույրիկն ես կյանքի,
Եվ երանության զեղումն ես զորեղ :

Ինչքան եմ սիրում, հոգյակս,
Քնքուշ ձեռքերիդ թեթև հպումը
Սրտիս:


74.

Des branches de feu,
Des braises au cœur de chaque fruit,
Le vent léger, comme une pensée toute jeune,
Caresse le corps !

Dense, insoutenable clarté du mois d’août
Et cette lumière vivante
Qui sort de chaque objet !

Et soudain, dans le cœur enchanté,
Cette rayonnante violence
Des mots de cristal !

74.

Բոցավառված ճյուղեր,
Շիկացած ածուխներ միջուկում
Ամեն մի պտուղի:
Քամին, թեթևաշունչ, մտքի պես պատանի,
Փաղաքշում է մարմինը:

Հագեցած, անտանելի պայծառությունն օգոստոսի,
Եվ այս կենդանի անդրադա՜րձը
Յուրաքանչյուր առարկայի:

Եվ հանկարծակի զմայլված սրտում
Այս զորեղ պայծառությո՜ւնը
Բյուրեղյա բառերի:

75.

Si grand est le continent de la vie
Avec ses lacs de lumière,
Ses larges plages d’ombre
Et ses inextricables lacis
De belles routes et de minces sentiers !...

En face de moi,
La soie vespérale du Bosphore
Et sa dive üzün, cette mauve mélancolie
Mêlée aux jacinthes des vents
Venus du côté des îles des Princes !

Là, près de l’eau scintillante,
Cette bouche de femme aimée
Charmeuse, complexe, pétillante et fraîche !

Cette bouche de Bosphore !

Glose :

Dive (adj.) : du latin diva, féminin de divus, « divin ». Qui est divine.

Üzün : mot turc qui signifie « mélancolie »
Bosphore : nom du détroit qui relie la mer Noire à la mer de Marmara et marque, avec les Dardanelles, la limite méridionale entre les continents asiatique et européen. Il est long de 42 kilomètres pour une largeur de 698 à 3 000 mètres. Le Bosphore sépare les deux parties : anatolienne (Asie) et rouméliote (Europe) d’Istanbul.
Îles des Princes (Prens Adaları, en turc) : archipel de neuf îles dans la mer de Marmara au sud-est d’Istanbul en Turquie. Sous le nom d'Adalar, elles forment l'un des trente-neuf districts d’Istanbul.

75.

Այս ինչ վիթխարի է կյանքի մայր ցամաքը,
Իր լճերով լույսի,
Ստվերների արձակ լողափերով,
Եվ անվերջ բարդ ցանցով
Ճանապարհների և արահետների:

Իմ առջև
Իրիկնային մետաքսն է Բոսֆորի
Եվ իր աստվածային տրտմությունը,
Մանուշակագույն թախիծը
Հակինթե քամիների,
Որ փչում են
Արքայորդիների կղզիների կողմից:

Այնտեղ, փայլատակող ջրերի սահմանին
Շուրթերն են սիրելիի
Հրավիրող, դյութիչ, թրթռուն, թարմ:

Դրանք շուրթերն են Բոսֆորի: