Statistiques
Blogspot            ancien site - cliquer ici / old website - click here            Poetrypoem

Arménien (61-65 - français / russe / arménien)

PDF
Imprimer
Envoyer

61.

Ô prêtre,
Couronne de jacinthes
La poupe du navire
Qui s’en va à Délos !

Je pars retrouver
L’éclat mystique d’Apollon,
Le dieu protecteur du chant !

Puisse-t-il, Loxias,
Purifier ma langue,
Guérir mes vertiges
Et m’offrir le don sublime
De la divinisation astrale !

Glose :
Délos : (en grec : Δήλος) : l’une des îles des Cyclades. Elle a joué un rôle considérable en Grèce antique lorsqu'elle avait de l'eau potable, tant sur le plan commercial que religieux. Son rayonnement a atteint son plein éclat au VIe siècle av. J.-C. Délos a connu plusieurs dénominations dans l'Antiquité : Lagia, l'« île aux lièvres » ; Ortygie, l'« île aux cailles » ; Prypile, la « porte de feu » ; Cynthère, l'« île de Cynthia », nom carien d’Artémis, ou encore Pélasgie, l'« île des Pélasges ». Son nom de Délos, « claire », « visible », s'explique par la mythologie.
Selon la légende, Zeus immobilisa cette île, jusque-là flottante, pour que Léto, poursuivie sur terre et sur mer par la jalousie d'Héra, trouvât enfin un asile où elle pût mettre au monde ses jumeaux Apollon et Artémis. L'île était sacrée : il n'était pas permis aux femmes d'y accoucher ; on ne pouvait non plus y enterrer des morts.
Apollon (en grec ancien Ἀπόλλων / Apóllôn) : dieu de la lumière, de la musique et du chant. C'est un des principaux dieux capables de divination. Il était consulté, entre autres, à Delphes où il rendait ses oracles par la bouche de la Pythie. Il a aussi été honoré par les Romains qui l'ont adopté très rapidement sans changer son nom. Dès le Ve siècle av. J.-C., ils l'adoptèrent pour ses pouvoirs guérisseurs et lui élevèrent des temples.

Apollon est également connu comme Phœbus ou Phébus, « le brillant », mais il ne doit pas être confondu avec Hélios, dieu du soleil. Il est fréquemment représenté avec son arc et ses flèches, ou encore avec une lyre : on le qualifie alors de « citharède ». Il est également appelé « musagète », celui qui conduit les Muses.

Le surnom de Loxias, « l'Oblique », lui est attribué à cause de l'ambiguïté de ses oracles.

61.

Օ, քրմապետ,
Դելոս պիտի մեկնեմ,
Զարդիր նավախելը հակինթներով:

Պիտի փնտրեմ
Երգի հովանավոր աստծու՝
Ապոլլոնի փառքը
Միստիկական:

Որ նա կարողանա
Մաքրագործել լեզուն հնազանդիս,
Գլխապտույտներիս ինչ-որ դարման անի,
Եվ ինձ տեր դարձնի աստվածացման
Բարձր ընծաներին աստեղային:

Ծանոթագրություն. Դելոս – հունական կղզի, հայտնի է նրանով, որ Զևսը լողացող կղզին անշարժացրել է, որպեսզի այն խանդոտ Հերայի հալածանքից փախած Լետո դիցուհու ապաստարանը դառնա: Այնտեղ Լետոն ծնեց իր երկվորյակներին՝ Ապոլլոնին և Արտեմիսին:

62.

Assis sous notre vieux peuplier,
Je lis les philosophes grecs.

Quelle splendide dé-liaison
De l’âme d’avec le corps !

Un vent très léger
Joue avec les pages des livres,
Comme lui
Je me sens tout aérien !

Je me rends compte
Qu’à force de se tourner
Vers des objets corporels,
Mon âme s’était mise à ressembler
À la matière privée d’intelligence !

L’intelligence, qui seule voit et entend !

62.

Նստած ծեր բարդու տակ զբոսայգուս,
Կարդում եմ գիրքը հույն իմաստունի:

Հոգու և մարմընի
Ինչ ցնցող կապ:

Թեթև սյուքն է խաղում
Էջերի հետ,
Նրանց նման, ես էլ,
Ինձ զգում եմ օդում:

Հասկանում եմ, որ դիմելով
Մարմնականին,
Հոգիս սկսում է
Հետզհետե դառնալ
Ինտելեկտի մի մաս:

Ինտելեկտի, որ լոկ ինքն է տեսնում, լսում:

63.

Ce matin, moi-même
En moi-même me ramasse
Pour être au plus près
De connaître la réalité.

Ô chose fluctuantes
Et protéiformes !

Comment atteindre, âme,
Ce qui est vraiment ?

Glose :
Protéiforme (adj.) : qui change de forme très fréquemment. Protée (en grec ancien Πρωτεύς / Prôteús) : divinité marine mentionnée en particulier par Homère dans l’Odyssée comme le « Vieillard de la Mer » et gardien des troupeaux de phoques de Poséidon. Il est doté du don de prophétie et du pouvoir de se métamorphoser, de changer de forme.

63.

Այսօր առավոտյան
Կենտրոնանում եմ ես ինքս իմ մեջ,
Որ մոտենամ գոնե
Իրականությունը հասկանալուն:

Օ, հեղհեղուկ ձևեր
Վայրկենական:

Ո՞նց ճանաչեմ, հոգիս,
Գոնե այն, ինչը կա իրականում:

64.

Les roses gazanias, le bleu sublime de l’eau,
Les dits vertigineux du grand Onomacrite,
L’amour de la pensée et l’ombre érudite
Du temps qui prête sa grâce à l’élégance des mots.

Glose :
Gazania (n.m.) : plante de la famille des Astéracées originaire d’Afrique du Sud. Couleur des fleurs : jaune, orange, rouge, brun, rose. Très décorative.
Onomacrite (VIe siècle av. J.-C.) : (en grec ancien Ὀνομάκριτος, / Onomacritos). Poète et chresmologue, c'est-à-dire compilateur d’oracles. Le géographe grec Pausanias (vers l’an 115 ap. J.-C. - aux alentours de l'an 180 ap. J.-C.), citant des vers selon lesquels le vent du Nord aurait attribué au poète Musée le pouvoir de voler dans les airs, juge qu'ils ne sont pas authentiques et qu'ils ont été composés par Onomacrite. Il indique également qu'Onomacrite avait composé un poème appelé Les Orgies mettant en scène Dionysos et les Titans.

64.

Վարդագունած գազանիաներ և թափանցիկ ջրեր կապույտ,
Եվ ասույթներ շշմեցուցիչ Օնոմակրիտ բանաստեղծի,
Սեր առ միտքը ստվերի տակ խորագիտակ ժամանակի,
Եվ ընծաներ երանելի շքեղ խոսքի:

Ծանոթագրություն. Գազանիա – հարավ աֆրիկյան բույս՝ զուտ դեկորատիվ նշանակության:

Օնոմակրիտ (Ք.ծ.ա. 6-րդ դար), բանաստեղծ, գուշակության գրքերի բանաքաղ:

65.

Seigneur, je m’éveille d’un rêve
Où ma vie était rêve.

Soudain, je comprends
Que tu rends lumineux
Tout ce que tu dis!

Je comprends aussi
Que tu es le suprême Bien,
Le silence vivant
Qui soigne les âmes blessées,
La cause du désir violent
Changé en vol d’oiseaux, en navire,
En jaillissement de sources!

Je sais à présent !

Et voici que les gouffres
De la nuit s’ouvrent
Avec moins de béance

Et que d’amples coulées de chants
Envahissent mon cœur!

65.

Աստված, ես արթնացա
Քնի՞ց, թե երազից:

Եվ հասկացա հանկարծ,
Որ դու լույսի մեջ ես օծում այն ամենը,
Ինչ ասում ես:

Հասկանում եմ,
Որ դու բարությունն ես վերին,
Այն լռությունը, որ
Բժշկում է խոցված հոգիները,
Զորությունն ես կրքոտ այն ցանկության,
Որ բաշխել ես թռչնին, նավին,
Աղբյուրներին:

Ես դա գիտեմ հիմա:

Եվ գիշերվա անտակ վիհերն
Ահավասիկ
Կորցնում են խորքը:

Եվ երգերի հզոր հոսանքներն են լցվում
Իմ սրտի մեջ: