Statistiques
Blogspot            ancien site - cliquer ici / old website - click here            Poetrypoem

Arménien (46-50 - français / russe / arménien)

PDF
Imprimer
Envoyer

46.

L’or souriant des potentilles,
Leur simplicité puissante,
Spontanée et déliée
Illumine la montagne !

Ô tendres fleurs,
Quel est votre langage ?
Que dites-vous ?

Ou, comme les cités qui gardent
Leurs trésors dans les temples,
Cachez-vous votre lumineux savoir
Dans l’âme silencieuse de vos calices ?

Glose :
Potentille (n.f.) : (du latin potentia, « puissance »). Plantes herbacées pérennes de la famille des Rosacées. Les fleurs sont à 5 verticilles, solitaires ou en grappes, de couleur généralement jaune, mais certaines espèces ont des fleurs blanches, roses ou brun-pourpre.

46.

Ոսկեժպիտը հազարաթերթի
Եվ պարզությունը նրա զորավոր՝
Ազատ ու անկեղծ,
Լուսավորել են լեռնալանջերը:

Օ, նուրբ ծաղիկներ,
Ի՞նչ եք փսփսում
Մեզանից թաքուն:

Քաղաքներն ամեն իրենց գանձերը
Դղյակներում են պահում անառիկ,
Դուք, անպաշտպաններ, որտե՞ղ եք պահում
Ձեր բոժոժների լուռ հոգիներից ելնող բույրերը:

47.

Les fluettes fourmis
Ignorent les revendications démesurées
Et les pensées sans limites !

Délicates et graciles,
Elles courent sur l’herbe
Vers leurs demeures
Emportant sur leur frêle dos
Les grains de blé
Et les gouttes de soleil !

Elles qui connaissent
Le rien de vie
Et le rien de pensée !

47.

Մրջյունը պստիկ
Հեռու է հսկա նկրտումներից
Եվ մեծ մտքերից:

Փխրուն, նրբիրան,
Իր բունն է վազում
Խոտերի միջով,
Բարալիկ մեջքին
Ցորենի հատիկ
Եվ արևային չնչին մի կաթիլ:

Այն քչերից է մրջյունը պստիկ,
Ով վաղուց գիտի,
Որ կյանքը փուչ է և միտքը՝ ունայն:

48.

Je fus tour à tour
Camomille des prés,
Aigle et chardonneret,
Homme et femme
Pendant des siècles !

Des vivants aux morts,
Des morts aux vivants,
J’ai connu les lois éternelles
Du perpétuel
Va-et-vient !

Et j’ai aimé la parenté
De tous les êtres
À l’intérieur de tout !

48.

Ես եղել եմ, հերթով,
Դաշտային երիցուկ,
Եվ արծիվ և կտցար,
Եվ տղամարդ և կին
Դարերի հարընթացում:

Ապրել, մեռել եմ ես,
Վերածնվել, ապրել,
Վարժվել օրենքներին
Հավերժական
Շարժման:

Եվ համոզվել եմ, որ
Արյունակից ենք մենք,
Բոլոր էակներս բոլորիս մեջ:

49.

Oui, mon Ami,
La mémoire est notre nourriture
D’immortalité !

Par elle, mon âme toujours anxieuse
S’élève et transgresse
La mince frontière
Entre moi et Dieu !

Âme, en t’élançant
Vers ce qui est pur, infini, immortel,
Tu deviens de plus en plus semblable
À l’essence immuable !

Et tu sais, âme,
Tu sais qu’il n’y a pas de départ
Sans retour !

49.

Այո, բարեկամս,
Հիշողությունը – դա մեր սնունդն է միակ
Անմահության ճամփին:

Նրա միջոցով է իմ անհանգիստ հոգին
Թևում, հաղթահարում
Այն սահմանը, որ կա
Իմ և Աստծո միջև:

Ճանապարհից առաջ,
Դեպի մաքրությունը, անվերջն, անվախճանը,
Քեզ տանջում է, անշուշտ,
Անմխիթար վիշտը ընդմիշտ հեռացումի:

Բայց դու գիտես, հոգիս,
Դու լավ գիտես նաև, որ հեռացում չկա
Առանց վերադարձի:

50.

Je regarde, fasciné,
La petite huppe fasciée voltiger
Entre les arbres de mon jardin !

J’écoute ses douces modulations –
Joie et vertigineuse prescience !

Et je sais –
C’est la surabondance
Qui la fait chanter
Et non la douleur
D’un manque !

Glose :
Huppe fasciée - Upupa epops - (n.f.) : oiseau de la famille des Upupidae.

50.

Դյութված հետևում եմ
Փոքրիկ այս հոպոպին
Որ իմ այգում ծաղկած ծառեծառ է թռչում :

Ունկնդրում եմ երգի
Հնչյուններին նրբին –

Անհնար է պոկվել
Ցնծությունից նրա գլխապտույտ:
Ես պատճառը գիտեմ նրա երգի –
Կշտությունից է դա,
Ոչ թե տանջող ցավից պակասության: