Statistiques
Blogspot            ancien site - cliquer ici / old website - click here            Poetrypoem

Arménien (21-24) français / russe / arménien

PDF
Imprimer
Envoyer

21.
Ton âme est si proche du silence
Qu’on ne l’entend plus !

Toi qui aimes avec ferveur
La limpide antiquité des mots !

Ton âme, toute ornée de capucines,
De ciel céruléen
Et de miséricordieuse modestie !

As-tu obtenu de la vie
Tout ton content de larmes ?

Puisse l’ombre claire qui soutient
Ton corps délicat
Rafraîchir ta face de la rosée du soir !

Glose :
Céruléen, céruléenne (adj.) : du latin caeruleus, « bleu du ciel ».

21.

Լռությանն այնքան մոտ է քո հոգին,
Որ լսել նրան անկարելի է:

Դու այդ ի՜նչ կրքով, որքա՜ն ես սիրում
Բառը նախաստեղծ:

Քո հոգին ընդմիշտ շրջապատված է սափորիկներով,
Երկնքով կապույտ,
Եվ համեստությամբ կարեկցակնիք:

Ստացե՞լ ես դու ապրածդ կյանքից
Ամբողջ պաշարը արտասուքներիդ:

Թող որ ուրեմն ստվերը լուսե, որ պահում է քո
Մարմինն անկշիռ,
Թարմացնի դեմքդ մարգարտացողով իրիկնամուտի:

22.

La brise légère du sud s’enroule
Autour de mes paroles printanières !

Mes morts ne peuvent saisir
Les poèmes de tendresse qui leur sont destinés !

Pour exprimer
Le mouvement de leur âme fluide
Ils n’ont que les tremblements de mon cœur !

Cachés pour les autres hommes
Par l’épais voile
De l’indifférence,
Mes morts chantent
Dans le doux berceau de mes paroles !

22.

Հարավային թեթև քամին
Հով է բերում իմ բառերին գարնանային:

Ննջեցյալներն իմ չեն կարող
Որսալ շշուկն իրենց ձոնված իմ երգերի:

Եվ որպեսզի երևակեն
Հոգու խռովքը թրթռուն,
Նրանք սրտիս տրոփն ունեն ընդամենը:

Եվ ծածկըված մարդկանց աչքից
Անթափանցիկ վարագույրով
Անհոգության,
Ննջեցյալներն իմ երգում են
Հարմարավետ օրորոցում իմ բառերի:

23.

Partout autour de moi, la neige ruisselante
Et la danse fiévreuse
Des rouges-gorges !

Dans les duveteuses allées du parc
Palpitent, actes achevés,
Pactes consommés,
Les cœurs
Des arbres et des semences endormies !

Ils rêvent à la grande courtoisie
Des gestes, des mouvements et des regards
De l’été !

23.

Շուրջս ամենուր հալվում է ձյունը
Եվ զբոսայգու ծառուղիներում իրարանցում է
Շիկահավերի:

Տաքուկ ու փափուկ վերմակների տակ,
Ասես իրար հետ պայմանավորված,
Նույն տրոփով են զարկում սրտերը
Աշնանացանի սերմերում քնած,
Եվ արմատներում ննջող ծառերի:

Եվ տերևների և շարժումների և հայացքների
Գութն են երազում նրանք
Ամառվա:

24.

Nazik Al-Mala’ika, ma Sœur arabe,
Ce matin, j’ai mis des roses blanches
Devant ton portrait jauni de jeune fille !

Toi qui écartais les nuages
Pour monter dans le monde des astres !

Je lis, envoûté, frissonnant,
Tes vers tissés du sang de la lumière dense !

Et voici que ta terre bénie
Bruit dans les forêts vertes de mon lit,
Des oiseaux merveilleux chantent
Parmi les feuilles des peupliers
Et l’eau claire du Tigre
Coule entre la faste blancheur de mes draps !

Les étoiles, le soleil et les larmes
Qui ont fait naître tes poèmes immortels
Ouvrent délicatement les murs qui m’entourent
Comme un livre fécond
Qui fait silencieusement l’éloge
De l’éternité !

Ah, Nazik ma Sœur,
Tes pensées impérissables
Ont connu
Les mêmes mots vivants que moi !

Glose :
Nazik Al-Mala'ika (1922-2007) : (en arabe : نازك الملائكة). Une des plus grandes poétesses irakiennes. Al-Mala'ika est célèbre pour avoir été la première à écrire des vers libres en arabe. Elle naquit à Bagdad dans une famille cultivée : sa mère était poétesse et son père professeur de lettres. Elle montra son talent très tôt en écrivant son premier poème à 10 ans. En 1944, Al-Mala'ika obtint son diplôme du Collège des Arts à Bagdad et, plus tard, un Master en littérature comparée à l'Université du Wisconsin.

Son premier livre de poésie publié est intitulé Ashiqat al-Layl (L'Amante de la Nuit). En 1949 suivit Shazaya wa Ramad (Étincelles et Cendres). En 1957 vit le jour son recueil Qararat al-Mawja (Le bas de la Vague). Son dernier livre Arbre de la Lune fut publié en 1968.

Al-Malaika enseigna dans de nombreuses écoles et universités. Elle quitta l'Irak en 1970 avec son mari Abdel Hadi Mahbooba et sa famille après l'accession au pouvoir du parti Baas. Elle vécut au Koweit jusqu'à l'invasion du pays par Saddam Hussein en 1990. Al-Mala’ika et sa famille partirent alors pour Le Caire, où elle vécut le reste de sa vie.

24.

Նազիկ Ալ – Մալիկա, արաբ իմ քույր,
Այսօր առավոտյան ես վարդերի ճերմակ
Փունջ եմ դրել դեղնած քո նկարի առաջ
Աղջկական:

Դու, որ ետ ես տարել ամպերը գորշ,
Որ բարձրանաս, խառնվես աստղերի հետ:

Խոնարհվում եմ դողով, կարդում երգերդ, որ
Արյունից են հյուսված պայծառագույն լույսի:

Ահավասիկ – օրհնյալ երկիրն է քո
Շրշում անտառներով իմ անկողնում,
Զարմանազան բազում թռչուններ են
Երգում պուրակներում կաղամախու,
Եվ ալիք են տալիս ջրերը Տիգրիսի
Կուրացուցիչ ճերմակության մեջ իմ սավանների:

Եվ աստղերը, արևն, արցունքները,
Որ ծնունդ են տվել պոեմներիդ անմահ,
Ետ են տանում դանդաղ իմ պատերը,
Եվ հմայիչ գրքի էջերի պես,
Լուռ բերում են ընծան հիացումի
Հավերժությամբ:

Ախ, Մալիկա, իմ քույր,
Անմահ մտքերը քո
Արթնացնում են իմ մեջ
Ապրող բառերը նույն,:

Ծանոթագրություն. Նազիկ Ալ-Մալիկա (1922-2007), Իրաքի մեծագույն բանաստեղծներից մեկը, հայտնի է նրանով, որ սկսել է գրել ազատ բանաստեղծությամբ: