Statistiques
Blogspot            ancien site - cliquer ici / old website - click here            Poetrypoem

Arménien (16-20) français - russe - arménien

PDF
Imprimer
Envoyer

Athanase Vantchev De Thracy – poems
Translated into Armenian by Gagik Davtyan
16.

Une fleur d’automne,
Une mauve sauvage
Morte
Sur la table de chêne
À côté du pain, du silence
Et de la tristesse !

16.

Հին սեղանին
Կաղնե
Աշնանային ծաղիկ,
Թառամած մոշավարդ –
Կողքին հացի, թախծի
Եվ լռության:

17.

La voix de l’Ange de lumière,
Fleuve d’or flottant,
Dans l’âme de Marie !

Voici le monde qui renaît
Après des millénaires d’oubli !

Et comme la tendre tige du jeune blé
Jaillie des profondeurs de la terre humide,
La création ressuscite !

Les arbres, amis fidèles de la Terre,
Touchés par la grâce,
Pleins de transport,
Abandonnent leur liquide tristesse,
Écoutent les cantiques des âmes de clarté
Et admirent la lumière de l’amour
Plus vive et éclatante que jamais !

17.

Լուսո Հրեշտակի ձայնը
Գետ է Ոսկե,
Որ հոսում է հոգում Աստվածամոր:

Կենդանարար աշխարհ՝
Մոռացումից հետո հազարամյակների:

Ցորնածիլի նման նրբականաչ,
Ճեղքում է նա կուրծքը խոնավ հողի,
Եվ վերսկսվում է արարումը:

Ծառը, հավատարիմ բարեկամը հողի,
Որ ապրում է անհուն օրհնության մեջ վերին,
Ձգտումներով լեցուն,
Հրաժեշտ է տալիս տխրությանը կպչուն,
Լսում սաղմոսները լուսե հոգիների,
Եվ հիանում լույսի սիրախաղով –
Առավել, քան երբեք լեցուն կենդանությամբ:

18.

Ô ma France, si belle
Dans ta somptueuse allure,
Toi, avançant au bras du vent rose
Vers tes prodigieux palais !
Dans tes yeux de myosotis
S’écoule toute l’évangélique
Beauté du ciel.
Près de toi, mon âme ne craint pas
Les processions rapides des saisons,
Toi qui laves le visage des années
De tes mains généreuses,
Toi qu’un frisson de feuille
Unit à l’éternité et sépare du temps !

18.

Օ, իմ Ֆրանսիա, ինչ գեղեցիկ ես դու
Քո երթի մեջ վսեմ, դեպի տաճարներդ նշանավոր,
Բռնած քո վարդաբույր քամիների ձեռքը:
Աչքերում քո՝ մի-մի անմոռուկներ,
Հոսում է երկնքի
Բիբլիական ամբողջ գեղեցկությունն անբիծ:
Քեզ հետ վաղանցավոր տարիների
Պտույտներից հոգիս չի վախենում,
Դու ձեռքերով շռայլ լվանում ես
Հայացքները անցնող տարիների,
Դու՝ ում տերևների թրթռոցը
Հարազատ է դարձնում հավիտենությանը,
Հեռացնելով ծիրից ժամանակի:

19.

La constellation dansante de la Vierge
Descend vers moi
Et dépose des guirlandes de frêles campanules
Sur les mots de mes poèmes !

De ses mains éthérées
Tombe sur mes yeux émerveillés
Avec une langueur amoureuse
La grande, la suave nuit du Midi !

19.

Կույսի կաքավող համաստեղությունն
Իջնում է ինձ մոտ
Եվ կշռում երգիս բառերը
Փխրուն իր զանգակների դրասանգներով:

Եվ հարավային անընդգրկելի գիշերը մեղմիկ,
Սիրալիր ու նուրբ,
Մատներով օդե
Իմ հիացական աչքերն է շոյում:

20.

Joie bucolique des jours circulaires,
Mélancolie élégiaque des nuits sphériques !

Seigneur, plus léger que l’éther
Est ton nom sur ma poitrine,
Plus simple que l’algèbre
De l’eau printanière !

Dis, comment saisir avec le cœur
La suave sérénité de ta grâce ?

Toi qui, souriant parmi les pommiers en fleurs,
Accueille le vol limpide des ramiers
Dans tes prunelles !

Seigneur, j’ai peu de mots purs !
Tant d’amour,
Tant de lumière partout !

20.

Գյուղական կյանքի անվրդովության
Օրերի շարան, թախծոտ գիշերներ:

Աստված: Անունդ իմ կրծքի վրա
Թեթև է օդից,
Եվ պարզ է,
Քան թե հանրահաշիվը գարնան ջրերի:

Ասա ինձ, ինչպե՞ս ընկալեմ սրտով
Այս խաղաղարար երանությունը Օրհնանքով օծված:

Քո հոգեպարար ժպիտն է խաղում ծաղկող ծառերին,
Քո բիբերի մեջ արտացոլվում են
Մեղվապարսերը թեթևաթռիչ:

Աստված: Չեն բավում բառերս մաքուր:
Այսքան սե՜ր, Աստված,
Այսքան լո՜ւյս շուրջս: