Statistiques
Blogspot            ancien site - cliquer ici / old website - click here            Poetrypoem

Arménien (1-5) français / russe / arménien

PDF
Imprimer
Envoyer
1 h · Modifié ·

Athanase Vantchev De Thracy

1.

Les coccinelles et les papillons
Écrivent de leurs ailes
Frémissantes et fragiles
Une lettre d’adieu à l’été.

Les fêtes exubérantes sont terminées
Et l’âme veut être seule
Dans son silencieux enchantement !

1.

Божьи коровки и бабочки,
Трепеща хрупкими крылышками,
Пишут прощальное письмо лету.
Закончились обильные праздники.
Душа рвётся побыть наедине
С очарованием тишины!

1.

Զատկի բզեզներն ու թիթեռները
Փխրուն թևիկների թրթռոցով
Հրաժեշտի տխուր նամակներ են գրում
Ամռանն անցնող:

Ավարտվել են արդեն տոներն առատ:
Մենություն են տենչում հոգիները
Հմայում է նրանց լռությունը :

3.

Âme, puissions-nous vivre jusqu’à l’automne
Pendant que l’été joue avec nos pensées.

Jusqu’à septembre, âme,
Et mourir comme meurent,
Délicates et taciturnes,
Les feuilles des marronniers en feu.

3.

Доживём ли, душа моя, до осени,
Пока лето забавляется нашими мыслями,
До сентября, душенька,
Чтобы умереть, как умирают в огне
Листья каштанов,
Изящные и безмолвные.

3.

Կապրե՞նք արդյոք, հոգիս, մինչև աշուն,
Քանի ամառը զվարճանում է մեր մտքերով:

Մինչ սեպտեմբեր, հոգիս,
Ապրենք, հետո մեռնենք,
Ինչպես շագանակի տերևները նրբին
Կրակի մեջ, անխոս :

4.

L’odeur vertigineuse de miel,
Les nuages miséricordieux
Qui descendent délicatement
Le soleil de la Croix.

Grand-mère Tatiana,
Le cœur qui martèle sa poitrine,
Chante avec les abeilles
Et ramasse
Les fruits d’or
Tombés sous les généreux pommiers.

Au-dessus de sa tête de neige,
Les oiseaux pensifs
Font peur à l’air festif du dimanche.

Glose :
Tatiana : mon arrière grand-mère paternelle.

4.

Кружит голову запах мёда.
Милосердные облака
Бережно спускают
Солнце с Креста.
Бабушка Татьяна
Мурлычет что-то,
Подпевая пчёлам.
Сердце колотится у неё в груди,
Когда она собирает золотистые плоды,
Падалку со щедрых яблонь.
Притихшие птицы
Над её белоснежной головой
Придают воскресному вечеру
Оттенок грусти.

Примечание: Татьяна – моя прабабушка по отцовской линии.

4.

Պտտվում է գլուխս մեղրի հոտից:
Բարեգութ ամպերը
Զգուշորեն
Իջեցնում են Խաչից Արեգակին:

Իմ Տատյանա տատը
Դնդնալով ինչ-որ
Ձայնակցում է երգին մեղուների:
Պատեպատ է խփվում սիրտը կրծքում,
Երբ հավաքում է նա ոսկե պտուղները
Շռայլ խնձորենու:

Լռած թռչունները
Նրա ձյունաճերմակ գլխից վերև
Թախծի երանգներ են տալիս
Կիրակնօրյա երեկոյին:

Ծանոթագրություն. Տատյանա – իմ հորական նախատատը:

5.

Grand-père Ivan a laissé
Orphelin mon adorable père !
La brise affleure la surface de l’esprit
Et brouille mes paroles !
Ô soir, soir de safran,
Rafraîchis le front des herbes,
Fais vibrer l’intacte ingénuité
Des platanes !
Étourdiment passent les heures
Pleines d’aimable intention !
Âme de mon-grand père,
Reste auprès de moi
Dans le crépuscule où se noie le monde !
Je sais, la lumière que nous avons donnée
À tout ce qui nous entoure
Est notre trésor inaliénable et éternel !
Dans le jardin, les mésanges
Décantent le souffle léger des bégonias
Et l’automne couvre les prés
D’or filigrané !

Glose :
Mon père Nicolas, encore jeune enfant, avait perdu ses parents, Ivan et Gospodina et a été élevé par son grand-père Michel et sa femme Tatiana.

5.

Дед Иван оставил сиротой
Моего дорогого отца!
Лёгкое дуновение бередит мои мысли,
Путает слова!

О, вечер, шафранный вечер,
Освежи чело трав,
Заставь трепетать листву
Бесконечно наивных платанов!

Падают в забытьё часы,
Полные благих намерений!

Душа деда,
Останься со мной
В сумерках, окутавших мир!

Я знаю: свет, который мы дали
Всему, что нас окружает,
Это наше неотъемлемое и вечное сокровище!

Синички в саду,
Порхая, чуть колышут бегонии.
А осень покрывает поля
Золотой филигранью!

Примечание: Мой отец Николай потерял родителей, Ивана и Госпoдину, в раннем детстве. Его воспитывали дед Мишель и его жена Татьяна.

5.

Իվան պապս որբ է թողել
Իմ թանկագին հորը:
Թեթևակի մի շունչ փորփրում է միտքս,
Խառնում բառերս:

Օ, երեկո, զաֆրանե երեկո,
Թարմացրու ճակատը խոտերի,
Ստիպիր, որ շրշան տերևները
Անվերջորեն նաիվ սոսիների:

Ժամերը սուզվում են գիրկը մոռացության,
Լեցուն բարի մտադրություններով:

Պապիս հոգի, մնա,
Մնա ինձ հետ
Աղջամուղջում՝ աշխարհը պարուրած:

Գիտեմ՝ լույսը, որ մենք տվել ենք
Այն ամենին, ինչը շրջապատում է մեզ,
Դա մեր անքակտելի գանձն է հավերժական:

Երաշտահավն այգում,
Թևին տալով, տերևներն է շարժում բեգոնիայի:
Իսկ աշունը ծածկում է դաշտերը
Ոսկե ֆիլիգրանով:

Перевод на армянский Гагика Давтяна