Statistiques
Blogspot            ancien site - cliquer ici / old website - click here            Poetrypoem

Polonais - français / russe : polonais

PDF
Imprimer
Envoyer


46.

L’or souriant des potentilles,
Leur simplicité puissante,
Spontanée et déliée
Illumine la montagne !

Ô tendres fleurs,
Quel est votre langage ?
Que dites-vous ?

Ou, comme les cités qui gardent
Leurs trésors dans les temples,
Cachez-vous votre lumineux savoir
Dans l’âme silencieuse de vos calices ?

Glose :

Potentille (n.f.) : (du latin potentia, « puissance »). Plantes herbacées pérennes de la famille des Rosacées. Les fleurs sont à 5 verticilles, solitaires ou en grappes, de couleur généralement jaune, mais certaines espèces ont des fleurs blanches, roses ou brun-pourpre.

46.

Золотистая улыбка тысячелистника,
Его могучая простота,
Свободная, искренняя,
Освещает горы!
О, нежные цветы,
О чём вы шепчетесь?
Где, подобно городам,
Хранящим свои сокровища в замках,
Прячете вы ваши светлые знания
В молчаливых душах ваших чашечек?


46.

Złoty uśmiech krwawnika żeniszka,
Jego wielka prostota,
Wolność i szczerość
Oświetla góry!
Och, delikatne kwiaty,
O czym to szepczecie?
Gdzie, podobne miastom,
Przechowującym swoje skarby w zamkach,
Ukrywacie swoją świetlistą wiedzę
W milczących duszach waszych pucharów?

47.
Les fluettes fourmis
Ignorent les revendications démesurées
Et les pensées sans limites !

Délicates et graciles,
Elles courent sur l’herbe
Vers leurs demeures
Emportant sur leur frêle dos
Les grains de blé
Et les gouttes de soleil !

Elles qui connaissent
Le rien de vie
Et le rien de pensée !

47.

Крохотные муравьи
Далеки от грандиозных замыслов
И великих мыслей!
Хрупкие, грациозные,
Бегут они по траве,
К своим жилищам,
Взвалив на тонкие спинки
Пшеничные зёрна
И солнечные капли.
Они из тех, кому знакомы
Бренность жизни
И бренность мыслей!

47.

Maleńkie mrówki
Są daleko od wspaniałych planów
I wielkich idei!
Kruche, pełne wdzięku,
Biegną po trawie,
Do swoich domów,
Zarzuciwszy na drobne plecy
Ziarna pszenicy
I słoneczne krople.
One są z tych , którym znane są
Nietrwałość życia
I ułomność umysłu!

48.

Je fus tour à tour
Camomille des prés,
Aigle et chardonneret,
Homme et femme
Pendant des siècles !

Des vivants aux morts,
Des morts aux vivants,
J’ai connu les lois éternelles
Du perpétuel
Va-et-vient !

Et j’ai aimé la parenté
De tous les êtres
À l’intérieur de tout !

48.

Я был, поочерёдно,
Полевой ромашкой,
Орлом и щеглом,
Мужчиной и женщиной
На протяжении веков!
От живых к мёртвым,
От мёртвых к живым,
Я познал вечные законы
Непрерывного движения!
И я любил родство
Всех живых существ
Внутри всего!

48.

Byłem po kolei
Polnym rumiankiem,
Orłem i szczygłem,
Mężczyzną i kobietą
Na przestrzeni wieków!
Od żywych do martwych,
Od martwych do żywych,
Poznałem odwieczne prawa
Ciągłego ruchu!
I bardzo spodobał mi się związek
Wszystkich żywych istot
Wewnątrz wszystkiego!

49.

Oui, mon Ami,
La mémoire est notre nourriture
D’immortalité !

Par elle, mon âme toujours anxieuse
S’élève et transgresse
La mince frontière
Entre moi et Dieu !

Âme, en t’élançant
Vers ce qui est pur, infini, immortel,
Tu deviens de plus en plus semblable
À l’essence immuable !

Et tu sais, âme,
Tu sais qu’il n’y a pas de départ
Sans retour !

49.

Да, друг мой,
Память – это наша пища
В бессмертии!
Через неё моя вечно мятущаяся душа
Возвышается и преодолевает
Тонкую грань
Между мной и Богом!

Пускаясь в путь, душа,
К тому, что чисто, бесконечно, бессмертно,
Ты всё больше походишь
На неизбывную сущность!
И ты знаешь, душа,
Знаешь, что нет ухода
Без возврата!

49.

Tak, mój przyjacielu,
Pamięć - to nasz pokarm
W nieśmiertelności!
Dzięki niej moja wiecznie niespokojna dusza
Wzrasta i pokonuje
Cienką granicę
Pomiędzy mną a Bogiem!

Wyruszając w podróż, duszo,
Do tego, co czyste, bezkresne, nieśmiertelne,
Stajesz się coraz bardziej podobna
Do prostej natury!
I ty wiesz, duszo,
Wiesz, że nie ma odejścia
Bez powrotu!

Glose :

Huppe fasciée - Upupa epops - (n.f.) : oiseau de la famille des Upupidae.

50.

Завороженно наблюдаю
За маленьким удодом,
Порхающим среди деревьев
Моего сада!
Вслушиваюсь в нежные звуки
Его пения –
Радость и головокружительные
Прозрения!
И я знаю-
Причина его песни – изобилие,
Не боль от недостатка!

50.

Oczarowany spoglądam
Na małego dudka,
Przemykającego między drzewami
Mojego ogrodu!
Wsłuchuję się w delikatne dźwięki
Jego śpiewu -
Radość i oszałamiająca
Intuicja!
I wiem -
Przyczyną jego piosenek - dobrobyt,
A nie ból z powodu niedostatku!

51.

Je remercie les petites choses inutiles
Qui me mettent sur la voie du chant !

Leur silence au parfum discret,
Leur douce tiédeur hâtive
M’ouvrent l’aube secrète des mots !

Je me penche avec émotion
Sur leur préciosité éloquente
Pour tenir entre mes doigts attentifs
Le bleu léger du ciel !

51.

Я благодарен пустякам,
Вызывающим во мне
Песенный настрой,
Их молчаливость, лёгкий аромат,
Торопливое ласковое тепло
Открывают мне
Тайны словесного рассвета!
Взволнованный, я преклоняюсь
Перед их выразительной точностью,
Стремясь удержать в бережных пальцах
Лёгкую голубизну неба!

51.

Wdzięczny jestem drobiazgom,
Które wprawiają mnie
W poetycki nastrój,
Ich milczenie, lekki aromat,
Nagłe łagodne ciepło
Otwierają mi
Tajemnice słownego świtu!
Podniecony, składam pokłon
Przed ich wyrazistą precyzją,
Próbując utrzymać w ostrożnych palcach
Lekki błękit nieba!

52.

Comme les petites lucioles
Clignotent dans la nuit
Pour appeler leurs amis,
Je remplis mes paroles de lumière
Pour attirer sur mon âme
L’effusion mystérieuse des anges !

C’est sans doute ainsi que les cœurs
Transforment le hasard en destin !

52.

Подобно крохотным светлячкам,
Мигающим в темноте,
Призывая друзей,
Я наполняю светом слова,
Чтобы привлечь к моей душе
Таинственные откровения ангелов!
Наверняка, именно так сердца
Преобразуют случайность
В судьбу!

52.

Podobny małym świetlikom,
Migającym w ciemności,
By przywołać przyjaciół,
Tak ja napełniam światłem słowa,
Aby przyciągnąć do mojej duszy
Tajemnicze objawienia aniołów!
Oczywiście, właśnie tak serca
Przemieniają przypadek
W przeznaczenie!

53.

Les fines et tendres mains
Consolatrices du matin,
Les fulgurances
Bien frappées du cœur !

Rien n’est léger
Ni apaisé !

Rien n’est simple
Dans le limpide
Et innocent toucher de la clarté !

53.

Тонкие, нежные, успокаивающие
Руки утра,
Чёткие ритмы сердца!
Ни беззаботности,
Ни умиротворения!
Всё непросто
В ярком, непорочном
Прикосновении света!

53.

Drobne, delikatne, kojące
Ręce poranka,
Precyzyjny rytm serca!
Żadnego niedbalstwa,
Żadnych ustępstw!
Nic nie jest łatwe
W jasnym, nieskazitelnym
Dotknięciu światła!

54.

Comme les canards et les cygnes
Je ne dors qu’à moitié
Pour pouvoir résister
À la dérive du courant
Et à une éventuelle agression !

Je crains les minutes vides,
Poisseuses, livides
Qui emplissent
Les tonneaux du temps !

Mon cœur, brûle des brins de sauge,
Respire l’arôme du romarin,
Garde ton délire lucide !

Serre contre ton sang
L’antique folie de lumière !

54.

Подобно уткам и лебедям,
Я сплю лишь одним глазом,
Чтобы быть готовым
Сопротивляться силе течения
Или возможному нападению!
Боюсь пустых минут,
Вязких, бледных,
Заполняющих
Бочки времени!
Сердце обжигают веточки шалфея,
Оно вдыхает запах розмарина.
Сохрани твой светлый порыв!
Раствори в крови
Первозданное безумие света!

54.

Podobnie jak kaczki i łabędzie,
Śpię tylko na jedno oko,
Abym był gotów
Oprzeć się sile strumienia
Który może zaatakować!
Boję się pustych minut
Lepkich, bladych,
wypełniających
Beczki czasu!
Serce spala gałązki szałwii,
Wdycha zapach rozmarynu.
Uratuj swój świetlany zapał!
Rozpuść we krwi
Pierwotne szaleństwo światła!

55.

Ardente abondance du jour,
Silencieuse félicité des eucalyptus,
Infimes diaprures de l’âme !

Poèmes où le sublime
Éclate de vers en vers !

Et cette sixième partita de Bach,
Comme un signe d’immortalité
Dans l’air étincelant !

Glose :

Partita (n.f.) : mot d'origine italienne (au pluriel : « partitas » en français, « partite » en italien). Forme musicale comportant plusieurs sections. Ce nom n'a pas de définition très rigoureuse : il peut désigner, selon le compositeur, une suite, une sonate, un cycle de variations, etc.

55.

Бесконечная щедрость дня,
Тихое благолепие эвкалиптов,
Тонкое разнообразие души!
Стихи, в которых
Возвышенное
Всё ярче и ярче,
От стиха к стиху!
И эта шестая партита Баха,
Как знак бессмертия
В сверкающем воздухе!

55.

Nieskończona szczodrość dnia,
Cichy przepych eukaliptusów,
Subtelna różnorodność duszy!
Wiersze, w których
Wysublimowane
Wszystko jest coraz jaśniejsze,
Od wersetu do wersetu!
I ta szósta suita Bacha,
Jak znak nieśmiertelności
W musującym powietrzu!
56.

Ma chère cousine Anne,
L’âme ne peut ni cesser d’être
Ni cesser de faire vivre et vibrer le corps !

Oui, ma cousine,
Il faut voir la vérité
À la lumière de la vérité !

Ce qui est immortel, Anne,
Est permanent et éternel
Et ne peut se corrompre !

Nul ne peut être et ne pas être
En un seul et même temps !

C’est à cela que je pense, ma cousine,
En écoutant le joyeux babil
Des rouges-gorges !

56.

Моя дорогая кузина Анна,
Душа не может ни прервать существование,
Ни остановить жизнь и трепет тела!
Да, кузина,
Надо видеть истину
В свете истины!
То, что бессмертно, Анна,
То постоянно и вечно!
И не может испортиться!
Никто не в состоянии быть и не быть
Одновременно!
Об этом я думаю,
Слушая весёлый щебет малиновки!

56.

Moja droga kuzynko Anno,
Dusza nie może ani zakończyć egzystencji,
Ani zaprzestać życia i drżenia ciała!
Tak, kuzynko,
Musimy zobaczyć prawdę
W świetle prawdy!
To, co nieśmiertelne, Anno,
Jest stałe i wieczne!
I nie może się zepsuć!
Nikt nie jest w stanie być i nie być
Równocześnie!
O tym myślę,
Słuchając wesołego szczebiotu rudzika!

57.

Le nom du sémanticien grec
Prodicos de Céos
M’émeut profondément !

Cette flamme de vie
Qui transcende sa vie !

Cette âme qui ressemble à une vague
À jamais inapaisée !

Flux et reflux perpétuels
De la pensée,
Saisons fugaces qui s’élèvent et s’abaissent
En tourbillonnant !

Mots,
Philtres d’incantation,
Amulettes magiques !

Ô Criton,
Viens fermer mes yeux et ma bouche
Le jour de ma mort !

Glose :

Prodicos de Céos (né entre 470 et 460 av. J.-C.) – mort après 399 av. J.-C.) : (en grec ancien Πρόδικος / Prodikos). Philosophe présocratique grec. Sophiste, mais aussi sémanticien, il s'attacha à définir le sens des mots et à distinguer des termes qui semblaient être synonymes, ce qui lui valut la considération de Socrate.
Sémantique (n.f.) : du grec ancien σημαίνω, sêmainein, « signifier ». Linguistique : étude de la signification des mots.
Criton : dialogue éthique de Platon entre Socrate et son disciple Criton ayant pour sujet le devoir. Ce dernier a fermé les yeux et la bouche de Socrate mort.

57.

Меня глубоко трогает
Имя греческого семантика
Продикоса де Сеоса!
Жизненное пламя,
Пронзающее всю его жизнь!
Душа, похожая на волну
В вечном движении!
Постоянные приливы и отливы мысли,
Мимолётные периоды
Подъёма и упадка,
Бурно сменяющие друг друга!
Слова, в которых заклинания перемежаются
Магическими амулетами!
О, Критон,
Приди закрыть мои глаза и уста
В день смерти!

Примечание: Продикос де Сеос (род. между 470 и 460 г.г. до Р. Х., умер после 399)

Семантика – наука о значении слов.

57.

Głęboko porusza mnie
Imię greckiego semantyka
Prodikosa z Keos!
Ekspansywne płomienie,
Przenikające całe jego życie!
Dusza podobna do fali
W wiecznym ruchu!
Ciągłe przypływy i odpływy myśli,
Chwilowe okresy
Wzlotów i upadków,
Szybko zmieniających się naprzemian!
Słowa, w których zaklęcia przeplatają się
Z magicznymi amuletami!
Och, Kritonie,
Przyjdź zamknąć moje oczy i usta
W dzień śmierci!

Uwaga: Prodikos z Keos (ur. miedzy 470 i 460 rokiem pne, zmarł po 399).

Semantyka - badanie znaczenia słów.

Kriton - postać ze słynnego dialogu Platona, zamknął oczy i usta Sokratesa po jego śmierci

58.

Rester attentif, admirer
La modeste veilleuse
Qui change la chambre
En île de lumière tendre !

Écrire avec limpidité et élégance,
Jeter quelque jour
Sur ce qui paraît obscur !

Expulser la peur de la peur,
Écouter le chant de l’âme
Qui tisse
Continuellement
Le corps !

58.

Бодрствовать, восторгаться
Скромной лампадкой,
Превращающей комнату
В остров нежного света!
Писать ярко и изящно,
Высвечивать
То, что представляется тёмным!
Изгонять страх из страха,
Слушать песни души,
Которая не перестаёт созидать
Тело!

58.

Obserwuję, podziwiam
Skromną lampkę,
Przekształcającą pokój
W wyspę delikatnego światła!
Pisać jasno i z wdziękiem,
Rozjaśnić
To, co wydaje się ciemne!
Przegonić strach przed strachem,
Słuchać pieśni duszy,
Która nigdy nie przestaje tworzyć
Ciała!

Перевод на польский: Калина Изабела Зиoла
Tłumaczenie z języka rosyjskiego: Kalina Izabela Zioła