Statistiques
Blogspot            ancien site - cliquer ici / old website - click here            Poetrypoem

Polonais (français / russe / polonais)

PDF
Imprimer
Envoyer


28.

Le pieux sieur Gilles de Gouberville
Gît sous une dalle affectueuse
De l'église du Mesnil-au-Val
Sans fastes ni apparat ostentatoire !

Il dort à présent
Dans les vertes prairies élyséennes,
Mais le bon chartrier
Garde amoureusement les pérennels écrits
Du valeureux gentilhomme campagnard !

Il n’est donc que de lire ses livres
Pour découvrir et admirer
La haute probité de son cœur,
L’éminente valeur de sa morale !

Ah ! Que de mort amasse dans son cœur
L’homme qui pense !

Glose :
Gilles Picot, sieur de Gouberville, du village Mesnil-au-Val et de Russy, né en 1521 et mort en 1578 : mémorialiste français. Gentilhomme normand, de petite mais ancienne noblesse, Gilles Picot est le fils aîné de Guillaume V Picot, seigneur de Gouberville et de Jeanne du Fou, fille de Guillaume du Fou.
Il est l’auteur d'un journal, dont les années 1549 à 1562 ont été conservées et dont le manuscrit original a été découvert dans le chartrier du château de Saint-Pierre-Église. Lorsqu´il commence son journal, le sire de Gouberville a environ trente ans. C´est un homme en pleine possession de ses moyens physiques, résistant, adroit, bien entraîné, sachant tenir une épée. Il tire à l´arbalète et au mousquet. Habile aux jeux d´adresse et de force, il se plaît à jouter avec ses amis. Il sait à l´occasion manier les outils de la ferme et conduire les lourds charrois. C´était un homme cultivé. Il lisait le latin et utilisait des caractères grecs pour transcrire des phrases françaises, quand il voulait noter dans son journal des faits que ses gens ne devaient pas lire.
Charroi (n.m.) : transport effectué par chariot ou par charrette.
Chartrier (n.m.) : ce terme désigne une collection de documents autrefois appelés chartres, mot devenu par dénaturation chartes, essentiellement conservée par les anciennes institutions féodales, seigneuriales et religieuses. Par extension, le mot « chartrier » s’applique aussi à la salle, coffre ou armoire réservés à la conservation de ces documents de valeur, qui servaient à prouver la légitimité d’une propriété foncière et les droits d’un prince ou d’un seigneur, d’une abbaye, d’un prieuré, d’un hôtel-Dieu, d’une cathédrale, d’une ville ou de toute autre institution d'importance.
Les chartriers civils contiennent principalement des cartulaires (recueil d’actes), des terriers (registre où sont consignés l'étendue et les revenus des terres), actes d'hommage, d'aveux et de dénombrement liés au régime féodal de la propriété foncière.
Pérennel, pérennelle (adj.) : terme littéraire – qui dure toujours, qui dure depuis très longtemps.

28.
Набожный сэр Жиль де Губервиль
Покоится под любовно вытесанной плитой,
Лишённой претенциозной вычурности тщеславия,
В церкви Мениль-о Валь!
Он спит сегодня посреди зелёных елисейских полей,
Но добрый монастырский архивариус
Бережно хранит бессмертные строки
Доблестного деревенского дворянина!
Стоит лишь
Почитать его книги,
Чтобы открыть и восхититься
Высокой чистотой его сердца,
Его недосягаемо высокой моралью!
Ах, скольких ушедших
Вмещает в своём сердце
Мыслящий человек!

Примечание: Жиль Пико (1521-1578), французский мемуарист. Автор дневника, посвящённого событиям 1549-1562 г.г., чью рукопись обнаружили в архиве монастыря Сен-Пьер-Эглиз.

28.
Pobożny pan Gilles de Gubervil
Spokojnie leży pod pięknie wykutą płytą,
Pozbawiony próżności pretensjonalności,
W kościele Mesnil-Val!
Śpi teraz pośród zielonych Pól Elizejskich,
Ale dobry klasztorny archiwista
Pieczołowicie chroni nieśmiertelne wersy
Dzielnego wiejskiego szlachcica!
Wystarczy tylko
Przeczytać jego książki,
Aby odkryć i podziwiać
Wzniosłą czystość jego serca,
Jego niespotykanie wysoką moralność!
Och, jak wielu zmarłych
Mieści w swoim sercu
Człowiek myślący!

Uwaga: Gilles Picot (1521-1578), francuski pamiętnikarz. Autor pamiętnika poświęconego wydarzeniom 1549-1562, GG, którego rękopis został znaleziony w archiwum klasztoru Saint-Pierre-Eglise.
29.

Ô eudaimonia,
Avant de naître
L’âme sait !

Seigneur, le seul bien de l’âme
N’est-il pas de savoir ?

Le bien n’appartient-il pas
À l’essence de la vertu,
Cette pure, cette généreuse
Faveur des dieux ?

Telles sont les pensées
Qui errent dans mon esprit !

Autour de moi, des envolées d’oiseaux
Dansent et jouent, chantent et s’ébrouent,
Leur cœur insoumis débordant de joie
Sans soupçonner
Que Dieu est incompréhensible !

Ô grâce gothique de l’innocence !

Ô beauté au-delà de toute beauté !

Glose :

Eudaimonia : du grec εὐδαιμονία, « bonheur ». L’eudaimonia était pour Platon, comme pour la quasi-totalité des penseurs grecs, l’objectif de la vie humaine autant au niveau de l’individu que de la société civique.


29.

О, Эдемония,
Ещё до появления на свет
Душа знает!
Господи, не является ли знание
Главным достоинством души?
Не принадлежит ли добро
К главным качествам добродетели,,
Этой чистой, щедрой
Милости богов?
Вот мысли, что бродят в моей голове!
А вокруг – птицы порхают,
Танцуют и радуются,
Поют и резвятся.
Сердца их, переполненные радостью,
Не подозревают,
Что Бог – выше понимания!
О, готическая благодать невинности!
О, красота, что выше всякой красоты!

Примечание: «Эдемония» - слово, которым древние греческие философы обозначали счастье, как цель человеческого бытия, не только на индивидуальном, но и на общественном уровне.

29.

Och, Eudajmonio,
Jeszcze przed pojawieniem się na świecie
Dusza wie!
O Panie, czyż nie wiedza
Jest główną zaletą duszy?
Czyż nie należy dobro
Do głównych cech cnoty,
Tych czystych, godnych
Łaski bogów?
Oto myśli, które włóczą się w mojej głowie!
A wkoło ptaki fruwają,
Tańczą i cieszą się,
Śpiewają i figlują.
Ich serca są przepełnione radością,
Nie podejrzewają,
Że Bóg jest poza zrozumieniem!
Och, gotycka łasko niewinności!
Och, piękno, które jest nad wszelkim pięknem!

Uwaga: "Eudajmonia" – termin stosowany przez starożytnych greckich filozofów. Określał szczęście jako cel ludzkiej egzystencji, nie tylko na poziomie jednostki, ale także na poziomie społecznym.

30.

Ami, écoute la forêt verte
Bruire, toute émue, dans les pages
De tes livres !
Écoute les clapotis de l’eau des ruisseaux
Couler dans les poèmes
Qu’ils contiennent !

Les étoiles et le soleil
Ouvrent les murs de ta chambre
Comme un missel
Qui exalte le bonheur !

Ami, écoute
Comme tous les éléments de l’univers
Connaissent et récitent
Les mêmes mots vivants que toi et moi !

Glose :

Missel (n.m.) : livre liturgique dans lequel on trouve tout le texte de la célébration de l'eucharistie (célébration du sacrifice du corps et du sang de Jésus-Christ présent sous les espèces du pain et du vin) : chants, lectures, prières et même des indications pour les gestes. Il en existe deux modèles : le missel d'autel, destiné à l'usage du célébrant, et le missel paroissien, plus petit,
30.

Друг мой, вслушайся
В трогательный шум зелёного леса
На страницах твоих книг!
Услышь журчание ручьёв,
Бегущих по строкам твоих стихов!
Звёзды и солнце
Раскрывают стены твоей комнаты,
Точно требник,
Воспевающий счастье!

Послушай, друг мой,
Как все элементы вселенной
Знают и декламируют наизусть
Те же живые слова,
Что и мы с тобой!

30.

Mój przyjacielu, wsłuchaj się
We wzruszający szum zielonego lasu
Na stronicach swoich książek!
Usłysz szmer strumieni,
Biegnących wzdłuż wersów twojej poezji!
Gwiazdy i słońce
Odsłaniają ściany twojego pokoju,
Podobnie do mszału,
Wychwalającego szczęście!

Posłuchaj, mój przyjacielu,
Jak wszystkie elementy wszechświata
Znają i recytują na pamięć
Te same żywe słowa,
Które i my mówimy!

Перевод на польский: Калина Изабела Зиoла
Tłumaczenie z języka rosyjskiego: Kalina Izabela Zioła