Statistiques
Blogspot            ancien site - cliquer ici / old website - click here            Poetrypoem

Polonais - (français/russe/polonais)

PDF
Imprimer
Envoyer


Athanase Vantchev de Thracy - wiersze

21.

Ton âme est si proche du silence
Qu’on ne l’entend plus !

Toi qui aimes avec ferveur
La limpide antiquité des mots !

Ton âme, toute ornée de capucines,
De ciel céruléen
Et de miséricordieuse modestie !

As-tu obtenu de la vie
Tout ton content de larmes ?

Puisse l’ombre claire qui soutient
Ton corps délicat
Rafraîchir ta face de la rosée du soir !

Glose :

Céruléen, céruléenne (adj.) : du latin caeruleus, « bleu du ciel ».

21.

Душа твоя так близка к тишине,
Что её более не слышно!
Ты так страстно любишь античную первозданность слов!
Душа твоя – в окружении кувшинок,
Голубого неба
И сочувственной скромности!
Получил ли ты от жизни
Весь запас слёз?
Пусть же светлая тень,
Что держит твоё невесомое тело,
Освежит лицо твоё
Вечерней росой!

21.

Twojej duszy tak blisko do ciszy,
Że jej właściwie nie słyszę!
Ty tak namiętnie kochasz
starożytną pierwotność słów!
Twoja dusza otoczona nenufarami,
błękitem nieba
I miłą skromnością!
Czy otrzymałaś od życia
Cały zapas łez?
Niech świetlisty cień,
Który utrzymuje twoje nieważkie ciało
Odświeży twą twarz
Wieczorną rosą!

22.

La brise légère du sud s’enroule
Autour de mes paroles printanières !

Mes morts ne peuvent saisir
Les poèmes de tendresse qui leur sont destinés !

Pour exprimer
Le mouvement de leur âme fluide
Ils n’ont que les tremblements de mon cœur !

Cachés pour les autres hommes
Par l’épais voile
De l’indifférence,
Mes morts chantent
Dans le doux berceau de mes paroles !

22.

Лёгкий южный ветер
Овевает мои весенние слова!
Мои усопшие не в силах уловить
Стихи нежности, что я им посвящаю!
Чтобы проявить смутные колебания души,
У них есть лишь трепет моего сердца!
Сокрытые от людских глаз
Плотной завесой
Равнодушия,
Мои усопшие поют
В уютной колыбели моих слов!

22.

Lekki południowy wiatr
Owiewa moje wiosenne słowa!
Moi zmarli nie mogą schwytać
Wierszy czułości, które im dedykuję!
Aby pokazać niespokojne wibracje duszy,
Mają tylko drżenie mojego serca!
Ukryci przed ludzkim wzrokiem
Grubą zasłoną
Obojętności,
Moi zmarli śpiewają
W przytulnej kołysce moich słów!

23.

Partout autour de moi, la neige ruisselante
Et la danse fiévreuse
Des rouges-gorges !

Dans les duveteuses allées du parc
Palpitent, actes achevés,
Pactes consommés,
Les cœurs
Des arbres et des semences endormies !

Ils rêvent à la grande courtoisie
Des gestes, des mouvements et des regards
De l’été !

23.

Повсюду вокруг струится тающий снег
И суетливые танцы малиновок!
В пушистых аллеях парка,
Завершив дела, условившись между собой,
Трепещут сердца деревьев
И спящих семян озимых!
Они грезят о великой милости
Листьев, движений и взглядов
Лета!

23.

Wszędzie dookoła mokry topniejący śnieg
I kapryśne tańce rudzików!
W puszystych parkowych alejach,
Zakończywszy sprawy, omówione między sobą,
Pulsują serca drzew
I śpiące ozime nasiona!
Marzą o wielkim miłosierdziu
Liści, ruchu i wyglądu
Lata!
24.

Nazik Al-Mala’ika, ma Sœur arabe,
Ce matin, j’ai mis des roses blanches
Devant ton portrait jauni de jeune fille !

Toi qui écartais les nuages
Pour monter dans le monde des astres !

Je lis, envoûté, frissonnant,
Tes vers tissés du sang de la lumière dense !

Et voici que ta terre bénie
Bruit dans les forêts vertes de mon lit,
Des oiseaux merveilleux chantent
Parmi les feuilles des peupliers
Et l’eau claire du Tigre
Coule entre la faste blancheur de mes draps !

Les étoiles, le soleil et les larmes
Qui ont fait naître tes poèmes immortels
Ouvrent délicatement les murs qui m’entourent
Comme un livre fécond
Qui fait silencieusement l’éloge
De l’éternité !

Ah, Nazik ma Sœur,
Tes pensées impérissables
Ont connu
Les mêmes mots vivants que moi !

Glose :
Nazik Al-Mala'ika (1922-2007) : (en arabe : نازك الملائكة). Une des plus grandes poétesses irakiennes. Al-Mala'ika est célèbre pour avoir été la première à écrire des vers libres en arabe. Elle naquit à Bagdad dans une famille cultivée : sa mère était poétesse et son père professeur de lettres. Elle montra son talent très tôt en écrivant son premier poème à 10 ans. En 1944, Al-Mala'ika obtint son diplôme du Collège des Arts à Bagdad et, plus tard, un Master en littérature comparée à l'Université du Wisconsin.

Son premier livre de poésie publié est intitulé Ashiqat al-Layl (L'Amante de la Nuit). En 1949 suivit Shazaya wa Ramad (Étincelles et Cendres). En 1957 vit le jour son recueil Qararat al-Mawja (Le bas de la Vague). Son dernier livre Arbre de la Lune fut publié en 1968.

Al-Malaika enseigna dans de nombreuses écoles et universités. Elle quitta l'Irak en 1970 avec son mari Abdel Hadi Mahbooba et sa famille après l'accession au pouvoir du parti Baas. Elle vécut au Koweit jusqu'à l'invasion du pays par Saddam Hussein en 1990. Al-Mala’ika et sa famille partirent alors pour Le Caire, où elle vécut le reste de sa vie.

24.

Назик Аль-Мала-ика, моя арабская сестра,
Сегодня утром я положил белые розы
Перед пожелтевшей фотографией,
Где ты снята молодой девушкой!
Ты, которая раздвигала облака,
Чтобы подняться к звёздам!
Дрожа, склоняюсь,
Перечитываю твои стихи,
Сотканные из крови и яркого света!
И вот – твоя благословенная земля
Шумит зелёными лесами в моей постели,
Диковинные птицы поют
В листве тополей,
И светлые воды Тигра
Текут в ослепительной белизне моих простыней!
Звёзды, солнце и слёзы,
Породившие твои бессмертные поэмы,
Тихо раздвигают окружающие стены,
Подобно увлекательной книге,
Молчаливо приносят дань восхищения
Вечности!
Ах, Назик, сестра моя,
Твои немеркнущие мысли породили
Те же живые слова, что и я!

Примечание: Назик Аль-Малика (1922-2007), одна из величайших иракских поэтесс, прославилась тем, что стала писать свободным стихом.

24.

Nazik Al-Mala Linda, moja arabska siostro,
Dziś rano umieściłem białe róże
Przed pożółkłą fotografią
Na której jesteś zastrzelona jako młoda dziewczyna!
Ty, która rozsuwałaś chmury,
Aby unieść się ku gwiazdom!
Drżąc, chwiejąc się,
Odczytuję twoje wiersze,
Utkane z krwi i jasnego światła!
A teraz - Twoja błogosławiona ziemia
Szumi zielonymi lasami w moim łóżku,
Obce ptaki śpiewają
W liściach topoli,
I jasne wody Tygrysu
Płyną w oślepiającej bieli moich prześcieradeł!
Gwiazdy, słońce i łzy,
Zrodziwszy Twoje nieśmiertelne poematy,
Cicho przesuwają otaczające ściany,
Podobne jak fascynująca książka
w milczeniu oddaje hołd zachwycającej
Wieczności!
Och, Nasik, siostro moja,
Twoje nieśmiertelne myśli nadały kształt
Tym właśnie żywym słowom, że jestem !

Uwaga: al-Malik Nazik (1922-2007), jedna z największych poetek Iraku, znana z tego, że zaczęła pisać wolnym wierszem.


Перевод на польский: Калина Изабела Зиoла
Tłumaczenie z języka rosyjskiego: Kalina Izabela Zioła