Statistiques
Blogspot            ancien site - cliquer ici / old website - click here            Poetrypoem

Polonais - 7 nouveaux poèmes en français, russe et polonais

PDF
Imprimer
Envoyer


5.

Дед Иван оставил сиротой
Моего дорогого отца!
Лёгкое дуновение бередит мои мысли,
Путает слова!
О, вечер, шафранный вечер,
Освежи чело трав,
Заставь трепетать листву
Бесконечно наивных платанов!
Падают в забытьё часы,
Полные благих намерений!
Душа деда,
Останься со мной
В сумерках, окутавших мир!
Я знаю: свет, который мы дали
Всему, что нас окружает,
Это наше неотъемлемое и вечное сокровище!
Синички в саду,
Порхая, чуть колышут бегонии.
А осень покрывает поля
Золотой филигранью!

Примечание: Мой отец Николай потерял родителей, Ивана и Госпoдину, в раннем детстве. Его воспитывали дед Мишель и его жена Татьяна.

5.

Dziad Iwan osierocił
Mojego drogiego ojca!
Lekki powiew ponownie otwiera moje myśli,
Myli słowa!
O, wieczorze, szafranowy wieczorze,
Odśwież brwi ziół,
Zmuś do trzepotania liście
Nieskończenie naiwnych platanów!
Popadają w zapomnienie godziny,
Pełne dobrych zamiarów!
Duszo dziadka,
Zostań ze mną
W mroku, ogarniającym świat!
Wiem, że światło, które daliśmy
Wszystkiemu, co nas otacza,
Jest naszym niezbywalnym i wiecznym skarbem!
Sikorki w ogrodzie,
Fruwając, lekko chwieją begoniami.
A jesień okrywa pola
Złotym filigranem!

Uwaga: Mój ojciec Mikołaj stracił rodziców, Iwana i Gospodynę, we wczesnym dzieciństwie. Był wychowywany przez dziadka Michela i jego żonę Tatianę.

7.

Les silencieux souvenirs embaumés
Dorment, précieusement rangés,
Sur les vieilles étagères en bois.
Des très anciennes photographies,
Des joyeux bibelots sans nombre
Achetés Dieu sait où !...

Seigneur, toute cette mort, toute cette vie
Sous les caresses du ciel ému.
Dehors, août est savoureux
Comme une pêche.

Et longue est la solitude
Que personne ne partage !

7.

Немые, благоухающие памятки
Покоятся, бережно разложенные
На старых деревянных этажерках.
Старинные фотографии,
Бесчисленные забавные безделушки,
Купленные Бог знает, где!
Господи, вся эта смерть, вся эта жизнь
Под ласками растроганного неба!
Снаружи – август,
Аппетитный, как персик.
И долгое одиночество,
Которое не с кем разделить!

7.

Ciche, pachnące pamiątki
Odpoczywają, starannie ułożone
Na starych drewnianych etażerkach.
Archiwalne zdjęcia,
Niezliczone zabawne drobiazgi,
Kupione Bóg wie gdzie!
Panie, ta cała śmierć, to całe życie
Pod pieszczotą wzruszonego nieba!
Na zewnątrz - sierpień
Apetyczny jak brzoskwinia.
I długa samotność,
której nie ma z kim dzielić!

8.

Une très vieille femme,
Toute peureuse,
Traverse lentement la rue.

Il pleut.

Fidel,
Le parapluie fatigué et défraîchi
Protège la tendre neige de ses cheveux.

Ô lente, ô graduelle montée
Vers l’éternité !
8.

Старуха медленно, с опаской
Переходит улицу.
Льёт дождь.
Верный зонтик,
Потрёпанный и выцветший
Защищает её побелевшие волосы.
О, это неспешное, размеренное
Восхождение к вечности!

8.

Staruszka powoli, ostrożnie
Przechodzi przez ulicę.
Pada deszcz.
Wierny parasol
Odrapany i wyblakły
Chroni jej pobielałe włosy.
Och, to jest niespieszna, uporządkowana
Wspinaczka w wieczność!

9.

Mère, il y a dans tes rides rayonnantes
Tout le mystique enchantement du monde,
Une grêle lumière coule de leur docile profondeur,
Un parfum léger remplit
La chambre où tu te tiens !

Mère, il flotte autour de toi
Une clarté de tendresse, une joie tissée de bonté,
Un insaisissable chagrin
De jours de pleurs et de mots tus !

9.

Мать. В твоих сияющих морщинах
Всё таинственное очарование мира.
Слабый свет исходит из их покорной глубины.
Лёгкий аромат наполняет комнату, в которой ты находишься!
Мать, Тебя окружает сияние нежности,
Радость, пронизанная добротой,
Неуловимая грусть
Дней, полных слёз и невысказанных слов!

9.

Mamo, w twoich lśniących zmarszczkach
Cały tajemny urok świata.
Słabe światło pochodzi z ich uległej głębi.
Lekki aromat wypełnia pokój, gdzie jesteś!
Mamo, otacza Cię blask czułości,
Radość, przeniknięta dobrocią,
Nieuchwytny smutek
Dni, pełnych łez i niewypowiedzianych słów!

10.

Ces petites églises de campagne,
Fragiles et élégantes,
Aimablement blotties
Sous la mauve profusion des glycines
Et le soyeux froufroutement des abeilles !

Cette humble beauté des choses hautement sacrées,
Cette crainte révérencielle de nos corps !

Dans l’ombre chantante des clochers,
Nos cœurs aimants entre la vie et la mort !

10.

Эти маленькие деревенские церквушки,
Хрупкие и изящные,
Уютно спрятанные
В зарослях нежно фиолетовых глициний.
И мелодичное жужжание пчёл!
Эта неброская красота
Предметов высокой святости,
Эта знобкая боязливость наших тел!
В певучей тени колоколен
Наши любящие сердца
Между жизнью и смертью!

10.

Te maleńkie wiejskie kościółki,
Kruche i delikatne,
Wygodnie ukryte
W gęstwinie bladofioletowych glicynii.
I melodyjne brzęczenie pszczół!
To niezwykłe piękno
Przedmiotów najwyższejj świętości,
Ta drżąca bojaźń naszych ciał!
W melodyjnym cieniu dzwonią
Nasze kochające serca
Między życiem a śmiercią!

11.

Ne fermez pas la porte, mes amis,
Ce matin, j’attends l’arrivée
D’un hôte précieux.

Une jeune joie court dans mes veines,
Non, ne fermez pas la porte, mes amis,
Laissez le printemps adolescent,
La tête couronnée de perce-neige,
Entrer dans ma maison !

Ô douce altitude du silence,
Ô roses, ô ciel, ô mer,
Ô poèmes splendides de Byron !

Glose :

George Gordon Byron, 6e baron Byron, généralement appelé Lord Byron (Londres 1788 – Missolonghi, Grèce, 1824) : l'un des plus illustres poètes britanniques de l'histoire littéraire de langue anglaise. Bien que classique par le goût, il est l'une des grandes figures du romantisme avec Robert Southey, Wordsworth, Coleridge, Shelley et Keats.

11.

Не закрывайте дверь, друзья.
Сегодня утром я жду дорогую гостью.
Молодая радость бежит по жилам.
Нет, не закрывайте дверь, друзья,
Впустите девочку-весну,
Она украсила волосы подснежниками.
О, высокая нежность тишины!
О, розы, о, небо, о, море,
О, прекрасные стихи Байрона!

Примечание: Джордж Гордон Байрон, которого принято называть лордом Байроном (Лондон, 1788 – Миссолонги, Греция, 1824), один из наиболее выдающихся британских поэтов. Будучи приверженцем классики, он, тем не менее, является одним из величайших представителей романтизма, наряду с
Водсвортом, Колериджем и другими.

11.

Nie zamykajcie drzwi, przyjaciele.
Dziś rano czekam na drogiego gościa.
Młoda radość biegnie w żyłach.
Nie, nie zamykajcie drzwi, przyjaciele,
Wpuście dziewczynę wiosnę,
Ona ozdobiła swe włosy przebiśniegami.
Och, wielka czułości ciszy!
Och, róże, och, niebo, och, morze,
Och, piękna poezjo Byrona!

Uwaga: George Gordon Byron, który został nazwany Lordem Byronem (Londyn, 1788 - Missolongi, Grecja, 1824), jeden z najwybitniejszych brytyjskich poetów. Był zwolennikiem klasyki, pomimo tego jednak jest jednym z największych przedstawicieli romantyzmu, na równi z Wadsworthem, Coleridge'em i innymi.

12.

Des champs de lin infini
Dans les séraphiques
Prunelles d’Eudoxie.

Ah, peut-elle, dans un vers léger,
Un vers fait de pétales d’iris,
Survivre la féerique moisson
De la tendresse ?

12.

Бескрайние посевы льна
Отражаются в ангельских глазах
Евдокии.
Ах! Сумеет ли она,
В лёгком стихе,
В стихе, собранном из лепестков ириса,
Пережить феерическую
Жатву нежности?

12.

Bezkresne pola lnu
Odbijają się w anielskich oczach
Evdokii.
Ach! Czy ona potrafi,
W lekkim wierszu,
W wierszu, zebranym z płatków irysa,
Przeżyć zachwycające
Żniwa tkliwości?

Перевод на польский: Калина Изабела Зиoла
Tłumaczenie z języka rosyjskiego: Kalina Izabela Zioła