Statistiques
Blogspot            ancien site - cliquer ici / old website - click here            Poetrypoem

NAZIK AL-MALA'IKA (français / arménien)

PDF
Imprimer
Envoyer

NAZIK AL-MALA’IKA

 

Nazik Al-Mala’ika, ma Sœur arabe,

Ce matin, j’ai mis des roses blanches

Devant ton portrait jauni de jeune fille !

 

Toi qui écartais les nuages

Pour monter dans le monde des astres !

 

Je lis, frissonnant d’envoûtement,

Tes vers tissés de la lumière de ton cœur !

 

Et voici que ta terre bénie

Bruit dans les forêts vertes de mon lit,

Des oiseaux chantent et l’eau du Tigre

Coule entre la blancheur de mes draps.

 

Les étoiles, le soleil et les larmes

Qui ont fait naître tes poèmes immortels

Ouvrent les murs qui m’entourent

Comme un livre qui fait l’éloge

De l’éternité !

 

Ah, toutes tes pensées impérissables

Qui ont connu, Nazik,

Les mêmes mots vivants que moi !

 

Glose :

Nazik Al-Mala'ika (1922-2007) : (en arabe : نازك الملائكة)). Une des plus grandes poètes irakiennes. Al-Mala'ika est célèbre pour avoir été la première à écrire des vers libres en arabe. Elle naquit à Bagdad dans une famille cultivée : sa mère était déjà une poétesse et son père professeur de lettres. Elle montra son talent très tôt en écrivant son premier poème à 10 ans. Al-Mala'ika obtint en 1944 son diplôme du Collège des Arts à Bagdad et plus tard un Master en littérature comparée à l'Université du Wisconsin.

Son premier livre de poésie publié est intitulé Ashiqat al-Layl (L'Amante de la Nuit). En 1949 suivit Shazaya wa Ramad (Étincelles et Cendres). En 1957 vit le jour son recueil Qararat al-Mawja (Le bas de la Vague).  Son dernier livre Arbre de la Lune fut publié en 1968.

Al-Malaika enseigna dans de nombreuses écoles et université. Elle quitta l'Irak en 1970 avec son mari Abdel Hadi Mahbooba et sa famille après l'accession au pouvoir du parti Baas. Elle vécut d’abor au Kuweit, jusqu'à l'invasion du pays par Saddam Hussein en 1990. Al-Malaika et sa famille partirent alors pour Le Caire, où elle vécut le reste de sa vie.

 

ARMENIEN :


ՆԱԶԻԿ Ալ - ՄԱԼԻԿԱ

Նազիկ Ալ – Մալիկա, արաբ իմ քույր,
Այսօր առավոտյան ես վարդերի ճերմակ
Փունջ եմ դրել դեղնած քո նկարի առաջ աղջկական:

Դու, որ ետ ես տարել ամպերը գորշ,
Որ բարձրանաս, խառնվես աստղերի հետ:

Խոնարհվում եմ դողով, կարդում երգերդ, որ
Արյունից են հյուսված պայծառագույն լույսի:

Ահավասիկ – օրհնյալ երկիրն է քո
Շրշում անտառներով իմ անկողնում,

Զարմանազան բազում թռչուններ են
Երգում պուրակներում կաղամախու,
Եվ ալիք են տալիս ջրերը Տիգրիսի՝ կուրացուցիչ
Ճերմակության մեջ իմ սավանների:

Եվ աստղերը, արևն, արցունքները,
Որ ծնունդ են տվել պոեմներիդ անմահ,
Ետ են տանում դանդաղ իմ պատերը,
Եվ հմայիչ գրքի էջերի պես,
Լուռ բերում են ընծան հիացումի
Հավերժությամբ:

Ախ, Մալիկա, իմ քույր,
Անմահ մտքերը քո
Արթնացնում են իմ մեջ
Ապրող բառերը նույն:

 

Traduit en arménien par Gaguik Davtyan (Erevan - Arménie)

 

Mis à jour ( Dimanche, 11 Septembre 2016 10:23 )