Statistiques
Blogspot            ancien site - cliquer ici / old website - click here            Poetrypoem

Treize poèmes (français / esperanto)

PDF
Imprimer
Envoyer

Athanase Vantchev de Thracy

 

Divine dignité du verbe

Dia digno de la vorto

 

Esperantigo de Amerigo Iannacone (traduit en esperanto par Amerigo Ianncone)

 

I.

La splendeur des camélias, le cristal de la brise,

Âme, garde le sourire

Qui tient à distance le désespoir!

 

La brilo de la kamelioj, la briza kristalo

gardu, mia animo, la rideton

kiu tenas for la desperon!

 

II.

Je contemple la tribu laborieuse des fourmis,

Leur optimisme coriace et ingénu –

Admirable, prodigieuse solidarité d’entrailles!

 

Mi observas la laboreman tribon de la formikoj,

ilian obstinan kaj naivan optimismon –

admirinda mirakla viscera solidareco!

 

III.

Je lis Lucien sous les fines dentelles

De l’ombre féerique des bouleaux –

Atargatis, Dea Syria, veilles-tu encore sur ta patrie?

 

Mi legas Lucianon sub la fajnaj puntoj

de la magia ombro de la betuloj

Atargata, siria diino, ĉu vi ankoraŭ prigardas vian patrujon?

 

IV.

Quelqu’un jette des roses blanche sur l’eau de la source,

Le taffetas de l’oubli recouvre doucement les souvenirs

Au goût vertigineux de madiran.

 

Iu ĵetas blankajn rozojn sur la akvon de la fonto,

la forgesa tafto milde kovras la memorojn

en la vertiĝa aromo de la madirano.

 

V.


Dehors, les pommiers se recouvrent de fleurs,

Un rameau frappe contre ma vitre

Et me dicte le premier vers d’un poème printanier!

 

Ekstere, la pomarbejo sin kovras per floroj

branĉo frapas ĉe la fenestro kaj diktas al mi

la ununa verson de printempa poeziaĵo.

 

VI.

 

La mélodie captivante des seigles mûrs,

L’affolante immensité du ciel thrace,

Arômes et brise m’empêchent de dormir la nuit!

 

La alloga melodio la matura sekalo,

la konsterniga senlimeco de la Trakia ĉielo,

aromoj kaj brizo ĉi-nokte malebligas al mi la dormon...

 

VII.

 

L’abeille qui embrasse avec acharnement

Le chardon flamboyant –

Ô suave lexique de la tendresse pure!

 

La abelo kiu brakumas obstine

la flamantan kardon

ho milda leksiko de la pura tenereco!

 

VIII.

 

Le feu crépite joyeusement dans l’âtre,

Près de lui résonne le rêve de mon chat –

Est-il au monde joie plus délicieuse?

La fajro gaje kraketas en la kameno,

apud ĝi aŭdiĝas la revo de mia kato –

ĉu estas en la mondo pli delica ĝojo?

 

IX.

 

Il est né le petit veau

Sur un tapis de marguerites blanches –

Pleins d’azur sont les yeux de sa jeune mère!

 

Naskiĝis la eta bovido

sur tapiŝo de blankaj lekanotoj

lazurplenaj estas la okuloj de ĝia juna patrino.

 

X.

La haute montagne,

La chorale féerique des cimes –

La neige qui recouvre de ses baisers tout!

 

La alta montaro

la fea ĥoralo de la pintoj –

la neĝo kiu kovras ĉion per sia kisoj...

 

XI.

 

Les coccinelles apportent sur leurs ailes

Le crépuscule. Les capucines embaument le soir,

Un enfant, assis au seuil de l’antique maison, chante!

 

La kokcineloj portas sur iliaj flugiloj

la krepuskon. La nasturcioj parfumas la vesperon.

infano, sidanta tere en la antikva domo, kantas.

 

XII.

 

Une cétoine dorée brode sur la soie de l’aurore

Son poème solitaire –

L’ortie brûlante écoute, envoûtée, le chant de ses ailes.

 

Orkolora cetonio brodas ĉe la aŭrora silko

sian solecan poemon –

la urtiko brulante aŭskultas, ravite, la kanton de ĝiaj flugiloj

 

XIII.

 

Dans l’humble église italienne, une femme implore :

Seigneur, ne retire point Ta lumière

De moi et de mes enfants,

Ne nous laisse pas devenir néant.

 

En la humila itala preĝejo, virino petegas:

Sinjoro, ne retiru Vian lumon

de mi kaj de miaj gefiloj,

ne lasu nin iĝi nenio.